Acaba Gerçekten Çok mu Meşgulüz, Yoksa Sadece Gürültü mü Yapıyoruz?

Acaba Gerçekten Çok mu Meşgulüz, Yoksa Sadece Gürültü mü Yapıyoruz?

Son günlerde kime rastlasam aynı iki kelimelik nakarat: “Çok yoğunum.”

Bir yerlere koşturuyoruz. Adımlarımız telaşlı, bakışlarımız ekranlara kilitli, kahvelerimiz karton bardaklarda soğumaya mahkûm. Gün bitiyor; geriye dönüp baktığımızda ise elimizde kalan tek şey, bin parçaya bölünmüş zihinler ve derin bir tükenmişlik hissi.

Peki, sahiden ne ürettik bugün? Hangi yaraya merhem olduk, hangi dostun derdini bölünmeden dinledik, hangi kitabın sayfalarında kaybolduk?

Yoksa asıl mesele meşgul olmak değil de, meşgul görünmekten duyduğumuz o garip haz mı?

Sanki durursak, sanki bir anlığına telefonun bildirim sesini kısıp sadece pencereden akıp giden bulutları izlersek dünya bizi unutacakmış gibi bir korku var içimizde. Modern zamanların en büyük tuzağı tam olarak bu: Hareketi verimlilik, gürültüyü ise hayat zannediyoruz. Takvimler dolup taştıkça ruhun boşalmasını kimse hesaba katmıyor.

Geçen gün bir sahafın kapısında küçük bir not gözüme çarptı: “Yavaşlamayan hiçbir şey kök salamaz.” Ne kadar yalın, ne kadar can alıcı bir tespit. Bir tohum bile toprağın altında sessizce, acele etmeden beklerken biz her şeyi dün bitmiş olsun istiyoruz.

Belki de haftaya başlarken kendimize vermemiz gereken en dürüst hediye, bir şeyleri erteleyebilme cesaretidir. Bir mesajı hemen yanıtlamamak, her davete yetişmeye çalışmamak, "Şimdi biraz durmam gerek" diyebilmek...

Çünkü hayat, ajandamızdaki kutucukları işaretlemekle tükenmeyecek kadar kısa; bir bardak demli çayın buharında dünyayı durdurabilecek kadar da kıymetli.